یکشنبه ۳۰ خرداد ۱۴۰۰ | سال جهش تولید

موانع توسعه شهر آب پخش

آخرین اخبار
۲۴ فروردین ۱۴۰۰ ساعت ۲۰:۴۵
اشتراک گذاری :
به گزارش سپاس ؛

محمد رضا علی پور:  آب پخش با جمعیتی بالغ بر ۲۲ هزار نفر، یکی از بزرگترین شهرهای دشتستان است؛ از نظر موقعیت کشاورزی، گردشگری، علمی و فرهنگی و داشتن راه‌های مواصلاتی، جایگاه ویژه‌ای در استان بوشهر دارد.

به عقیده بسیاری از کارشناسان، آب‌پخش پتانسیل‌های بسیاری برای پیشرفت همه جانبه از جمله در بحث کشاورزی، حمل و نقل، گردشگری، توسعه صادرات و توسعه علمی و فرهنگی دارد.

سئوال اساسی این است که چرا با وجود این همه ظرفیت‌های بالقوه و بالفعل، پیشرفت قابل ملاحظه‌ای حاصل نشده است.

در اینجا به چندین مورد از موانع پیشرفت شهر آب‌‌پخش اشاره می‌شود:

۱- بکارگیری بعضی مدیران بی‌تجربه و آماتور در آب‌پخش

با نگاهی کوتاه به سابقه بکارگیری مدیران شهری و منطقه‌ای، یقینا” به نتیجه می‌رسیم که بسیاری از این مدیران، سابقه و تجربه کافی برای مدیریت دومین شهر بزرگ شهرستان دشتستان و بخش استراتژیک آب‌پخش را نداشته‌اند و عملا” آب پخش برای برخی از این مدیران، کسب روزمه کاری و افزایش تجربه بوده است.
بکارگیری بخشداران بی‌تجربه و تازه‌کار از زمان تاسیس بخشداری تاکنون، یک سنت ثابت و نهادینه شده است.
بکارگیری شهرداران بی‌تجربه و به اصطلاح صفر کیلومتر، از زمان تاسیس شهرداری تا کنون مشکل دیگری است که به نظر نمی‌رسد در آینده‌ای نزدیک حل شود.
همچنین ورود برخی افراد غیرمتعهد و غیرمتخصص در بدنه شورای شهر، سرعت توسعه آب‌پخش را کند نموده است.

۲- تفرقه و چنددستگی میان نخبگان شهر از جمله‌ی عوامل موثر در عدم پیشرفت این شهر محسوب می‌شود.

از دیگر موانع توسعه، وجود اختلاف و تفرقه میان نخبگان شهر است که هر از چند گاهی به کف جامعه شهری کشانده شده و در معرض دید شهروندان قرار می‌گیرد. اگر بررسی دقیقی انجام شود، رد پای برخی از مسولین بالادستی در ایجاد این اختلاف مشاهده می‌شود.

حمایت غیرقانونی از شهرداران و جانبداری از تخلفات آنان و ایجاد اختلاف مابین شورا و شهردار و بدنبال آن تضعیف شورا، سیاستی انگلیسی است(تفرقه بینداز و حکومت کن) که در اکثر شهرها قابل مشاهده است.

وجود این اختلافات باعث هدررفت پتانسیل‌های افراد تاثیر گذار، در پیشرفت شهر شده است.
قطعا” هر یک از نخبگان، قابلیت‌هایی دارند که اگر این قابلیت‌ها در کنار هم قرار گیرند می‌توانند کارهای بزرگی را به سرانجام برسانند.

۳- رشد جمعیت شهری بدون وجود زیر ساخت‌های علمی، فرهنگی، بهداشتی و رفاهی و …دیگر موانع رشد و توسعه این شهر است.

با نگاهی سطحی در شهر، متوجه رشد فیزیکی و افسار گسیخته‌ای می‌شویم که عمده‌ی این رشد در چند سال اخیر اتفاق افتاده است. این در حالی است که توجهی به زیر ساخت‌های ضروری و اولیه شهروندان مانند آسفالت ، تلفن ، گازرسانی و… نشده است

۴- عدم شفافیت مالی در برخی ادارات بخش و شهر آب‌پخش یکی دیگر از این موانع می باشد:

عدم شفافیت مالی برخی مدیران، سبب نگرانی فعالان مدنی شده که این عدم شفافیت باعث نارضایتی و رکود و در نتیجه توسعه نیافتگی شده است.

۵- عدم مشارکت مردم در مدیریت شهری

با نگاهی به ادوار گذشته
متوجه می‌شویم که نخبگان علمی، فارغ‌التحصیلان دانشگاهی و فعالین مدنی، نقشی در کمک به مدیریت شهری نداشته‌اند.
ظرفیت فارغ‌التحصیلان دانشگاهی در کمک به مدیریت شهری غیر قابل انکار است. متاسفانه این قشر در تصمیمات کلان شهری مشارکتی نداشته‌اند.

۶- ملی بودن زمین‌های مسکونی شهر با ادعای مالکیت فعلی وزارت راه و شهرسازی و عدم اراده در حل و فصل آن، از دیگر موانع رشد و توسعه شهری است.

در پایان برای داشتن شهری آباد، ضرورت دارد که مردم در انتخاب وکلای خود آگاهانه عمل کنند تا دیگر دغدغه چنین موضوعاتی را نداشته باشند؛ چرا که: شهر خوب ساختنی است و نه یافتنی…

به امید داشتن چنین شهری

 

انتهای پیام//


هیچ کامنتی برای نمایش وجود ندارد !