شنبه ۱۸ مرداد ۱۳۹۹ | سال جهش تولید

دار شیخ فضل الله هنوز پابرجاست

بیش از صد سال از به دار زدن شیخ فضل الله می گذرد ولی هنوز دارهای رهروان شیخ پابرجاست. تکیه گاه این دارها همچنان ما هستیم با نقشه هایی که از خارج برایمان طراحی می کنند و عواملشان در داخل پیاده می کنند.

آرشیو اخبار
۱۱ مرداد ۱۳۹۹ ساعت ۱۲:۱۹
اشتراک گذاری :
به گزارش سپاس ؛

اتفاقی که در باره شیخ فضل الله اتفاق افتاد یکی از تلخ ترین حوادث روزگار معاصر ماست. شخصیتی که هم عالم بود، هم روشنفکر بود هم آزادی خواه و هم مشروطه خواه. جرمش این بود که جریان غربگرایی و نفوذ را به خوبی شناخته بود. می دانست غربگرایان مشروطه را دامی برای نفوذ خود با لباسی دیگر گسترده اند تا همچنان به حاکمیت استعماری خود در ایران ادامه دهند. شیخ فضل الله با بصیرت عالمانه ای که از فرهنگ ناب تشیع نشأت می گرفت انگشت روی مسئله ای گذاشت که باعث شد جریان نفوذ همه ی توانش را برای حذف شیخ به کار بگیرد. شیخ گفت: مشروطه مشروعه؛ و این دقیقاً سنگین ترین سخنی بود که برای انگلیس و ایادی داخلی اش از زبان شیخ بیان می شد.

انگلیس می دانست وقتی شیخ از مشروعه صحبت می کند یعنی مشروطه ای که اسلام می خواهد نه مشروطه ای که غرب آن را به کشورهای تحت نفوذ خود دیکته می کند. انگلیس با همان سیاست روباه صفتی خود وارد شد. از طریق سربازان پیاده نظام و تربیت شده ی مکتب استعماری اش بهره گرفت. تبلیغات راه انداخت: حال که با تلاش مردم و آزادی خواهان قرار است در ایران دموکراسی برقرار شود و مردم به حقوق مدنی خود دست پیدا کنند، انتخابات آزاد برگزار شود و رأی مردم با انتخاب نمایدگانشان در مجلس شورای ملی در سرنوشتشان مؤثر باشد، به ناگاه شیخی که از روند تحولات کنونی جهان سررشته ای ندارد و عامل روسیه است می خواهد در مقابل این دستاورد بزرگ آزادی خواهان بایستد و دوباره استبداد را بر ایران حاکم گرداند.

اینجا است که نقش بصیرت و قدرت تحلیل مردم مشخص می شود. متأسفانه تاریخ نشان داده در چنین بزنگاه هایی ملت ها آسیب پذیرند. توانایی ارزیابی و تحلیل لایه های پنهان توطئه دشمن را ندارند. به راحتی عالمی که با دانایی و بینش کامل قدم در عرصه ی میدان گذاشت تا مردم را به همان خواسته ای که به دنبالش بوده اند برساند قربانی تزویر دشمن و جهل مردم و خیانت روشنفکران می شود. سرش بر دار می رود و مردم به خیال اینکه دشمن مشروطه و مانع اصلی تحقق آزادی در کشور را از جلوی راه برداشته اند نظاره گر می شوند و دست افشانی می کنند. اینها حکایت تلخ تاریخ در ذبح انسان های بصیر و مدافعان حقیقی حقوق مردم است.

این اشاره تنها یک یادآوری کوچک بود. به عنوان تجربه ی تلخی که فرا راه نسل های آینده باید باشد. هنوز خطر بر دار زدن شیخ فضل الله ها وجود دارد و شیخ فضل الله هنوز در میان ما ذبح می شود و ما نظاره گر هستیم و سوت و کف می زنیم و احساس پیروزی می کنیم.

یادتان هست همین چند سال پیش چگونه دستاوردهای هسته ای ما را در قالب برجام بدون مشروعه بر دار زدند؟ یادتان هست چگونه در کنار پیکر نیمه جان صنعت هسته ای به جشن و پایکوبی پرداختیم و احساس کردیم به فتح و ظفری بزرگ دست پیدا کرده ایم. یادتان هست چگونه طراحان برجام یعنی همان قاتلان صنعت هسته ای مدال افتخار گرفتند و ما در پوست خود نمی گنجیدیم. شهید احمدی روشن ها وشهریاری ها و رضایی ها به مسلخ رفتند و ما نظاره گر بودیم و برای قاتلان صنعت هسته ای جشن گرفتیم.

یادتان هست چگونه با تبلیغات گسترده سید عدالت گستر را به حاشیه راندند تا جوانان احساس کنند به آزادی اشان خدشه ای وارد نمی شود.

بیش از صد سال از به دار زدن شیخ فضل الله می گذرد ولی هنوز دارهای رهروان شیخ پابرجاست. تکیه گاه این دارها همچنان ما هستیم با نقشه هایی که از خارج برایمان طراحی می کنند و عواملشان در داخل پیاده می کنند.

نصرالله شفیعی

 

انتهای پیام//


هیچ کامنتی برای نمایش وجود ندارد !