چهارشنبه ۲۲ مرداد ۱۳۹۹ | سال جهش تولید

بحر در بحیری

میربهزاد شهریاری نماینده مردم جنوب استان بوشهر که در فاجعه انفجار دفتر حزب جمهوری اسلامی در هفتم تیر به شهادت رسید به‌واسطه مصاحبت و همدمی با مردم و تلاش برای آبادانی منطقه، در تمثیلی درست از سوی مردم زادگاهش «بحر در بحیری» نام‌گرفته بود.

آخرین اخبار
۰۷ تیر ۱۳۹۹ ساعت ۰۸:۰۲
اشتراک گذاری :
به گزارش سپاس ؛

هفتم تیرماه ۱۳۶۰سازمان منافقین دست به جنایتی بزرگ زد. با استفاده از عامل نفوذی اش محمدرضا کلاهی دفتر حزب جمهوری اسلامی واقع در سرچشمه تهران را منفجر کرد. در این انفجار ۷۲ نفر از بهترین فرزندان انقلاب اسلامی و در راس آن شهید مظلوم دکتر بهشتی به شهادت رسیدند. در میان این شهدا دو تن از نمایندگان استان بوشهر نیز بودند. شهید مهندس عباس حیدری نماینده مردم بوشهر، گناوه و دیلم و شهید سید میربهزاد شهریاری نماینده مردم جنوب استان. به مناسبت سی و نهمین سالگرد شهادت این عزیزان اشاره ای به زندگی نامه و خدمات شهید شهریاری می کنیم:

زندگی‌نـامه‌ شهید میربهزاد شهریاری

معلّم شهید سیّد مـیربهزاد شهریاری ملقّب به «آقابزرگ»، فرزند ادیب مشهور سیّد محمّدطاهر (مشهور به شفیق شهریاری) و بی‌بی‌صفیه بیگم، در پنجم فروردین ۱۳۳۳ هجری شمسی در خانواده‌ای عالم و فرهیخته در روستای بحــیری دیده به جهان گشود. او از کودکی به لحاظ جسمی و روحی، در خانواده‌ای نشو و نما یافت که بدون تردید از مفاخـر علم و ادب استان بوشهر به شمار می‌رود.

شهید شهریاری در پنجمین بهار پربار زندگی‌اش نزد آخوندی به نام مرحوم زائر غلام شکفته به فراگیری قرآن کریم مشغول شد. شهید شهریاری به مدد هوش سرشار و ذکاوت بالا، موفّق شد در مدت شش ماه، قرآن کریم را به وجهی نیکو ختم نماید.

شهید در سال ۱۳۳۹ شمسی، در سن ۶ سالگی راهی خورموج شد و در دبستان «ادب» مشغول به تحصیل گردید. او در طی مدت ۶ سال با شایستگی و موفقیت تمام توانست دوره‌ی ابتدایی را که در آن زمان شش سال بود، به پایان رسانَد. پس‌ازآن در دبیرستان ادب خورموج، به ادامه تحصیل پرداخت و دوره‌ی اول دبیرستان را در سال ۱۳۴۸ با موفقیت سپری نمود.

پس از پایان دوره‌ی متوسطه‌ی اول ازآنجایی‌که دوره‌ی دوم متوسطه در خورموج وجود نداشت، همراه با سایر برادران، جهت ادامه تحصیل به بوشهر رفت و در دبیرستان داریوش کبیر مشغول به تحصیل شد. او در طی مدت تحصیل در دوره‌ی دوم متوسطه بین سال‌های ۱۳۴۸ تا ۱۳۵۱، در زمره‌ی دانش‌آموزان برتر دبیرستان داریوش کبیر بود و در سال آخر دبیرستان موفق شد رتبه‌ی اول را در سطح استان کسب نماید.

شهید، در تمام طول دوران تحصیل در مقاطع دبستان، دبیرستان و دانشگاه، همواره سرآمد همکلاسی‌های خود بود و جایگاه منحصربه‌فرد و ممتازی داشت. کسب رتبه‌ی اول استانی در سال آخـر دبیرستان و قبولی در اولین رشته‌ی انتخابی در برگ انتخاب رشته، موفقیت‌هایی نیست که به‌سادگی بتوان به آن دست یافت.

پس از کسب مدرک دیپلم ادبی در خـردادماه ۱۳۵۱، با توجه به اینکه از هوش سرشار و استعداد ممتاز و توانمندی‌های فراوانی برخوردار بود، درزمینه‌ی ادامه‌ی مسیر زندگی، با پیشنهادهای متفاوتی مواجه گـردید. با توجه به ارتباطی که با طلاب، علما و روحانیون بزرگ استان و حوزه‌ی علمیه بوشهر و قم داشت؛ بر سر دوراهی قرار گرفت که وارد دانشگاه شود یا در حوزه‌های علمیه ادامه تحصیل دهد؛ و با توجه به علاقه‌ی وافری که به فراگـیری معارف اسلامی داشت، در کنکور سراسری شرکت کرد و پس از اعلام نتایج در اواخـر شهریورماه سال ۱۳۵۱، در اولین انتخابش قـبول گردید و جهت تحصیل در رشته‌ی فقه و مبانی حقوق اسلامی دانشگاه فردوسی مشهد پذیرفته و راهی مشهد مقدّس شد و در دانشکده‌ی الهیات و معارف اسلامی دانشگاه فـردوسی این شهر مشتاقانه به تحصیل پرداخت.

شهید در تمام دوران تحصیل در دانشگاه از دانشجویان زبده و ممتاز بود. ایشان در مشهد از فرصت‌هایی که به دست می‌آورد از محضر رهبر معظم انقلاب که در آن‌موقع یک روحانی جوان و انقلابی بود، کسب فیض می‌کرد. شهید شهریاری از هر مجال برای دیدار و کسب فیض از محضر آن حضرت سود برد و رهنمود‌های آن حضرت را جان‌مایه‌ی زندگی ساخت.

شهید شهریاری در شهریورماه سال ۱۳۵۵ موفق شد تحصیلات خود را در مقطع لیسانس و در رشته‌ی فقه و مبانی حقوق اسلامی به پایان برساند. رساله ایشان درباره «لا ضرر و لا ضرار فی الاسلام» باراهنمایی استاد بزرگوار آیت‌الله مکارم شیرازی انجام‌شده است.

شهید شهریاری در سومین سال دوران دانشجویی خود، در دوم شهریور ۱۳۵۳ با دختر دایی خود ازدواج کرد که حاصل این ازدواج، دو پسر به نام‌های سید محمدمهدی و سید محمدحسین است. سیّد محمدمهدی متولد ۱۳۵۴ دانشجوی دکترای فقه و مبانی اسلامی دانشگاه آزاد واحد مرکزی تهران و کارمند مجلس شورای اسلامی می‌باشد. سیّد محمدحسین نیز متولد ۱۳۵۵ فارغ‌التحصیل رشته مهندسی صنایع از دانشگاه امـیرکبـیر تهران و کارمند اداره گاز قم می‌باشد.

شهید شهریاری پس از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه، بااینکه به انجام خدمت سربازی در رژیم طاغوت هـیچ رغبـتی نداشت اما بنا به توصیه‌ی عده‌ای از علمای قم جهت ترویج فرهنگ ناب اسلامی در بین سربازان، در بیست‌وپنج آذرماه ۱۳۵۵ جهت انجام خدمت وظیفه عمومی راهی تهران شد. شهید در زمان سربازی نیز دست از مـبارزه علیه طاغوت برنمی‎داشت و در همین راستا پیام‌های امام امت (ره) را در پوتین می‎گذاشت و پس از انتقال به درون پادگان بین سربازها توزیع می‎کرد. در دوره‌ی سربازی نیز به دلیل بینش بالای سیاسی همچنان به ارتباط خود با علما و فعالیت خود در مقابل رژیم پهلوی ادامه داد. پس از مدت دو سال، در بیست‌وپنج آذرماه ۱۳۵۷ در بحبوحه‌ی مبارزات انقلابی ملت مسلمان ایران، خدمت سربازی را به پایان رسانید.

شهید شهریاری تحت تأثیر بینش عمیق اسلامی و فهم و بصیرت بالای سیاسی و اجتماعی خود با نظام طاغوت و همه‌ی مظاهـر طاغوتی رژیم پهلوی در تضاد شدید بود. شهید شهریاری مبارزه را هدفی بزرگ می‌دانست که در پرتو اندیشه‌های اسلامی حاصل‌شده بود. ایشان بیشتر جلسات مبارزه با رژیم پهلوی را با افرادی مثل حجه‌الاسلام نبوی، حاج عبدالله فاتحی، مظفری‌زاده و بعضی مواقع عبدالکریم سروش در بوشهر تشکیل می‌دادند. از دوستان مبارز ایشان در ابتدای انقلاب در خورموج نیز می‌توان به سید اسماعیل بهزادی، ایرج اسدی، ارسلان یزدان پناه و سید محمدرضا هاشمی اشاره نمود.

میربهزاد شهریاری که به‌واسطه مصاحبت و همدمی با مردم و تلاش برای آبادانی منطقه، در تمثیلی درست از سوی مردم زادگاهش «بحر در بحیری» نام‌گرفته بود، به زادگاهش بازگشت و نخستین راهپیمایی باشکوه مردمی، علیه رژیم را ساماندهی و برگزار کرد.

دیری نگذشت خانه‌ی ایشان که از دوران طفولیت مجلس ذکر مصیبت حضرت اباعبدالله (ع) بود؛ به کانون مبارزاتی علیه پهلوی تبدیل گردید. او در طول مبارزه شجاع و غیرتمند بود و هیچ‌گاه مصلحت خود را در نظر نمی‌گرفت.

وی پس از پیروزی انقلاب اسلامی نیز آرام و قرار نداشت و برای تجلی و شکوه آرمان‌های امام و مقتدای خود جان‌فشانی می‌کرد.

شهید شهریاری چـندی پس از اتمام خدمت سربازی در یک اسفند ۱۳۵۷، درحالی‌که هشت روز از پیروزی انقلاب شکوهمند اسلامی می‌گذشت، در رشته‌ی دبیری رسته‌ی فرهنگی، گروه هفت و پایه‌ی ‌یک به استخدام آزمایشی آموزش‌وپرورش درآمد و به‌عنوان دبیر در دبیرستان ابوذر غفاری خورموج مشغول به تدریس گردید. ایشان در همان ابتدا به تدریس درس عربی مشغول شد و دانش آموزان را شیفته‌ی خودساخته بود. خلق‌وخوی خوب، شوخ‌طبعی و روش تدریس منحصر به فرد ایشان موجب جذب بسیاری از دانش آموزان شده بود.

در جریان برگزاری اولین دوره انتخابات مجلس شورای اسلامی پس از پیروزی انقلاب، به درخواست و اصـرار علما، روحانیون، اندیشمندان و چهره‎های سرشناس منطقه در حوزه‌ی انتخابیه‌ی رودباران (شامل شهرستان‌های دشتی، تنگستان، دیر و کنگان) کاندیدا شد. شهید در آن موقع جوانی ۲۶ ساله بود که تحصیلات لیسانس داشت و به‌عنوان دبیر در دبیرستان‌های شهر خورموج، فعالیت می‎کرد.

انتخابات اولین دوره مجلس شورای اسلامی در یک فضای باز سیاسی انجام گرفت و داوطلبان از سوی وزارت کشور موردبررسی قرارگرفته و توسط وزیر وقت تأیید یا رد می‌شدند.

ورود شهید شهریاری به صحنه‌ی انتخابات در آستانه‌ی برگزاری اولین دور‌ه‌ی انتخابات مجلس شورای اسلامی پس از پیروزی انقلاب، به درخواست و اصـرار علما، روحانیون، اندیشمندان و چهره‎های سرشناس منطقه بود. انتخابات به دور دوم کشیده شد و در پایان برگزاری دور دوم که در نوزدهم شهریور ۱۳۵۹ برگزار شد، موفق شدند با کسب ۲۳۰۴۵ رأی از کل ۲۷۹۲۰ رأی و با اکثریت مطلق آراء مردم به‌عنوان اولین نماینده‌ی رودباران در مجلس شورای اسلامی انتخاب گردد. شهید شهریاری در این هنگام تنها ۲۶ سال داشت.

صحت انتخابات، در تاریخ ۱/۳/۱۳۵۹ توسّط هیئت اجرایی و انجمن نظارت بر انتخابات اولین دوره‌ی مجلس شورای اسلامی در حوزه‌ی انتخابیه‌ی رودباران تأیید شد و سپس در هفدهم خرداد ۱۳۵۹ به تصویب مجلس شورای اسلامی رسید.

پس از تأیید انتخابات مرحله دوم از سوی وزارت کشور، سرانجام نخستین مجلس در جمهوری اسلامی تحت عنوان «مجلس شورای ملی» در ۷ خرداد ۱۳۵۹ گشایش یافت. نامی که در جلسه ۳۱ تیر ۱۳۵۹ با تصویب نمایندگان به «مجلس شورای اسلامی» تغییر یافت.

نخستین مجلس شورای ملی همزمان با سالروز ولادت حضرت علی (ع) افتتاح شد. مرحوم آیت‌الله مهدوی کنی سرپرست وزارت کشور، اولین سخنران جلسه بود.

در مجلس اول، چهار گروه نماینده وجود داشتند:
۱- جناح مذهبی به رهبری حزب جمهوری اسلامی و هم‌فکران آنان که اکثریت نمایندگان دوره‌ی اول مجلس از این طیف بودند.
۲- نهضت آزادی که تحت عنوان گروه همنام به مجلس راه یافتند که رهبری جناح اقلیت را در مجلس بر عهده داشتند.
۳- جناح طرفدار بنی‌صدر رئیس‌جمهور وقت که با عنوان دفتر هماهنگی مردم با رئیس‌جمهور در مجلس حاضر شدند.
۴- نمایندگان مستقل که در تحولات بعدی مجلس همگام با جناح‌های داخلی مجلس یا به‌طور مستقل عمل می‌کردند.

شهید شهریاری پس‌از آنکه به نمایندگی مردم در مجلس انتخاب شد، هـرگز خصلت‌های عالی اخلاقی خود، نظیر تواضع، زهد، صداقت، عطوفت و مردم‌داری را فراموش نکـرد حتی بر مـراتب آن نیز افزود. وی در طی مدت کوتاه حضور در مجلس خدمتگزاری صادق و پرتلاش برای مردم بود. ایشان در این مدت توانست شهید رجایی را که در آن‌زمان نخست‎وزیر بود در یکم خرداد ۱۳۶۰ به خورموج بیاورد.

ایشان در دوران نمایندگی مجلس همواره از مردم نیز غافل نبود و از حقوق مردم دفاع می‌کرد. شهید شهریاری با تمام اعتراضاتی که به تبعیض و بی‌عدالتی و همچنین دفاع از محرومان و مظلومان جامعه داشت، مسئولان دولت را به وحدت و همدلی فرامی‌خواند. شهید در سنگر مجلس همواره به عملکرد منافقین و دشمنان انقلاب و اسلام نیز اعتراض می‌کردند و ماهیت منافقانه‌ی آن‌ها را آشکار می‌نمودند.

شهید شهریاری از استیضاح‎کنندگان ابوالحسن بنی‎صـدر رئیس‌جمهور وقت نیز بود و در جلسه‌ی استیضاح بنی‌صدر نیز با تمام توان درباره‌ی عدم‌کفایت سیاسی او سخنرانی کرد و حتی قبل از انتخابات نیز چهره‌ی بنی‌صدر را شناخته بود.

شهید شهریاری با اشتیاق فراوان در جلسات شورای مرکزی حزب جمهوری اسلامی که آن روزها موردتوجه سوء منافقین بود، شرکت می‌کرد و با تصمیمات نافذ به همراه دیگر یاران انقلاب ماهیت آن‌ها را آشکار می‌ساخت.

سرانجام شهید شهریاری، درحالی‌که فقط ۲۷ سال از عـمر پربرکتش می‎گذشت، در جـریان وقوع فاجعه‌ی هفتم تیرماه ۱۳۶۰ در دفـتر مرکـزی حزب جمهوری اسلامی واقع در سرچشمه‌ی تهران، که منجـر به شهادت شهید آیت‌الله دکتر بهشتی و هفتادودو تن از بهـترین یاران امام امّت (ره) گـردید، دعوت حق را لبیک گفت و مظلومانه به شهادت رسید. ایشان در آن برنامه مدیر و قاری جلسه بود و با صدایی حزین که میراث منطقه اجدادی‌اش بود، قرآن یکی از آسمانی‌ترین نشست‌های انقلاب اسلامی را تلاوت کرد و بعد از دقایقی همه بال در بال ملائک گشودند و تا ملکوت اعلی پر کشیدند.

در مسلخ عشق جز نکو را نکشند روبه صفتان زشت خو را نکشند
گر عاشق صادقی ز کشتن مگریز مردار بود هر آنکه او را نکشند

پیکر پاک و مطهر این شهید عـزیز پس از انتقال به زادگاهش در روستای بحـیری بر دوش هـزاران تن از امّت سوگوار به نحوی بسیار باشکوه به‌طوری‌که در تاریخ استان کم‎سابقه است، تشییع و در جـوار مـزار مرحوم پدرش به خاک سپرده شد.

پس از شهادت وی در انفجار هفتم تیرماه سال ۱۳۶۰، سید محمدحسین محمدی در انتخابات میان‌دوره‌ای انتخاب و دو سال نماینده شهرستان رودباران بوده است.

بهرام شفیعی مولف کتاب بحر در بحیری

 

انتهای پیام//


هیچ کامنتی برای نمایش وجود ندارد !