پنج شنبه ۱۴ مرداد ۱۴۰۰ | سال جهش تولید

عرفه فرصتی برای خودشناسی و قربانی کردن منیت است

کسانی که منتظر ظهور هستند ولی در عصر غیبت مشق دلدادگی ولایت را نمی کنند در هنگام ظهورش هم آمادگی ندارند اما عرفه برای همین آمده که خودشناسی کنیم و منیت خود را به قربانگاه ببریم و سر ببریم انگاه نزد خدا سردار می شویم سری که در ملکوت سیر می کند؛ می بیند انچه ما نمی بینیم.

آرشیو اخبار
۰۸ شهریور ۱۳۹۶ ساعت ۱۳:۰۵
اشتراک گذاری :
به گزارش سپاس ؛

به گزارش سپاس؛ آرام آرام ازخیمه بیرون آمد دست خانواده را گرفت زیر آسمان نشستند و عرفه را زمزمه کرد: الحمدالذی لیس لقضائه دافع… خدایا بابت کدام نعماتت شکر گذار باشم … چه گناهانی ازمن پوشاندی که اگرخانواده و طایفه ام می فهمیدند ابرویی برایم نمی ماند.

متونی که هر کس نداند این نجوا و این خاکساری از آن یک امام است فکر می کند ناله های یک جوان آلوده به گناهی است که دیگر از زندگی خسته شده و قصد توبه واقعی دارد درحالی این جملات نجوای عارفانه وعاشقانه حسین (ع) درصحرای عرفات هست؛ صحرایی پر رمز و راز.

می گویند یوسف گم گشته فاطمه در موسم حج هر سال به این مکان سری می زند ازحال حاجیان واقعی می پرسد.

 روز عجیبی است دعا مستجاب است وقتی امام معصوم چشمش به سائلی افتاد که دراین روز در حال تکدی گری است سخت بر آشفت و نهیب زد: وای برتو ای مرد ایا نمیدانی امروز چه روزی است، روزی  همسنگ شب قدر؛ خداوند دعا و خواسته هیچ کس را فروگذار نمی کند.

امام در آن بیابان تفتیده حالا نجوایش به اوج رسیده اشک محاسن مبارکش را احاطه کرده بود زانو می زند ودست ها را بالا می برد مانند مادر بچه از دست داده ضجه میزند: اللهم اجعلنی اخشاک کانی اراک خدایا چنانم ترسان خودت کن گویا می بینمت.

خدایا حسینت که حجت تو برخلایق هست اینگونه در برابر و در استان تو سربندگی می ساید بدا بحال ما که حس وحال دو رکعت نماز عاشقانه نداریم و غرور و تکبر و ریا و انواع و اقسام بیماری ها وجودمان را آلوده کرده و به این زندگی نکبت بارمان سرخوشیم.

چه شب های جمعه که گذشت و چه سحرهای رمضان که بر باد دادیم هنوز عرفه نیامده فکر محرمیم و جلوتر ازحسین در کربلا پای حسین که به کربلا باز شد را به مسلخ فرستادیم، خیرسرمان مشکی می پوشیم دسته راه می اندازیم، خیابانها را می بندیم وبه عشق حسین و ابالفضل بر سر و سینه می زنیم ولی غافل از این نه به حسین سال ۶۱ هجری شناحتی داریم  نه حسین زمانه خود را می شناسیم.

 گاهی جلوتر از او گام بر می داریم و او مانند پدری صبر و خویشتن داری پیشه می کند، گاهی اینقدر عقب می مانیم که نوک سرنیزه هم تکانمان نمی دهد و می گوییم امام زمان بیاید خودش همه چیزمان حل می کند اما غافل ازاینکه حسین را منتظرانش کشتند.

کسانی که منتظر ظهور هستند ولی در عصر غیبت مشق دلدادگی ولایت را نمی کنند در هنگام ظهورش هم آمادگی ندارند اما عرفه برای همین آمده که خودشناسی کنیم و منیت خود را به قربانگاه ببریم و سر ببریم انگاه نزد خدا سردار می شویم  سری که در ملکوت سیر می کند؛ می بیند انچه ما نمی بینیم.

 شاید درکش برای ماسخت است ولی مرد مدافع حرم ما که این روزها دل خیلی ازجوان ها را برده سرداد و سردار شد.
سرداری سر سرداد تا ما در مقابل اجانب سرخم نکنیم تا از دزدان معرکه ریشخندمان کنند بابت هر تعظیم و لبخندی میلیاردها دلارحقمان را برگردانند، معامله ای که با فرهنگ عرفه و عاشورا هم خوانی ندارد.

نمی دانم شاید ما بی سوادان ندانسته قضاوت می کنیم چرا که معامله با خدا و کداخدا زمین تا اسمان فرق می کتد فی الحال بیاییم عرفه را که اخرین مجال بار یافتن به درگاه سبحان است بامعرفت بخوانیم ارج بنهیم  و خود را به کاروان غدیر  برسانیم که رسول اله منتظر بیعتمان است.

انتهای پیام/

 

 


هیچ کامنتی برای نمایش وجود ندارد !