1397/6/20 :: 7:39
لینک خبر چاپ خبر ارسال خبر

آغاز مراسم هاي عزاداري ماه محرم/ مراسمات باید با توجه به سیره امام حسین(ع) برگزار شود

آغاز مراسم هاي عزاداري ماه محرم/ مراسمات باید با توجه به سیره امام حسین(ع) برگزار شود

کربلا همیشه زنده و پویا است و می تواند در وجود همه انسانها نمود پیدا کند چرا که می توان بر اساس آموزه های کربلا زندگی مان را چیدمان کنیم و بحثهای زندگی ساز کربلا را در زمان حال مورد توجه قرار دهیم.

به گزارش سپاس ؛ ماه محرم نخستین ماه از سال قمری محسوب می شود و در زمره ماه‌های حرام قرار دارد. محرم، هنگامه جانبازی عاشقان راه حق، ماه حزن، صبر، استقامت و آفرینش حماسه ای پرشور و سرنوشت ساز است. برهه ای که امام حسین(ع) و یاران وفادار ایشان بزرگترین حرکت انسان ساز را به منصه ظهور رساندند.

ماه محرم ماه پر رمز و رازی است که پیرامون آن بسیار صحبت شده و حرفهای زیادی هم تا کنون باقی مانده که باید در باب آن صحبت کرد و پیامهای آن را دریافت نمود.

چیزی که مهم است در این دوران جدا از بحث جهاد، شهادت و ایثار که در کربلا رخ داده است درسهای زندگی ساز عاشوراست که باید مورد بازگویی و توجه قرار گیرد.

کربلا را باید در متن زندگی مردم جاری کرد چرا که کربلا تنها برای جهاد و شهادت نیست عزاداری و گریه آنهم برای دهه نخست محرم حداکثر تا دهه دوم بخش مهمی از واقعه کربلاست.

شعار "کل یوم عاشورا کل عرض کربلا" شعاری است که بسیار شنیده می شود و بسیار بر حق بوده همین است که باید خارج از زمان و مکان این واقعه را دید و کربلا باید در همه زمانها و مکانها جریان داشته باشد.


حال این سوال مطرح است که چرا باید واقعه عاشورا را فراتر از زمان و مکان دید ؟ که پاسخ به این سوال در چهار مبحث قابل پاسخگویی است.

واقعه کربلا و حرکت امام حسین علیه السلام برای اعتلای اسلام و امت پیامبر بوده و زندگی مردم باید در مسیر دین قرار گیرد.

باید اینگونه بیان کرد که حرکت تاریخی واقعه کربلا نشان داد هدف نجات خواهی مردم بوده چرا که امام حرکت کرد تا مردم را از ظلم و فساد و حاکم شدن ظلم نجات دهد چرا که واقعه عاشورا بر اصل نجات خواهی صورت گرفته است.

همچنین کسانی که این حرکت را آغاز کرده و همراه امام حسین علیه السلام بودند هدفی خاص و فراتر از ممکن داشتند چرا که آنها به خاطر اعتقادات و اینکه تحت لوای امام معصوم علیه السلام بودند با دیدی فرا جناحی امام را یاری کردند.

با توجه به این ۴ نکته باید کربلا را فراتر از زمان دید و آن را در هر زمانی جاری و ساری دانست چرا که کربلا مهمترین درس زندگی است و اگر ما به دنبال یک زندگی خوب هستیم باید هنجارهایی مانند شهادت ، جهاد و عدل، مقاومت و آینده نگری را در زندگی مادی و معنوی خود ایجاد کنیم .

کربلا همیشه زنده و پویا است و می تواند در وجود همه انسانها نمود پیدا کند چرا که می توان بر اساس آموزه های کربلا زندگی مان را چیدمان کنیم و بحثهای زندگی ساز کربلا را در زمان حال مورد توجه قرار دهیم.

در این جا بهتر است بگوییم که نخستین سوگواری و عزاداری برای امام حسین (ع) و یارانش توسط خانواده ی ایشان برگزار شد. امام سجاد(ع) و حضرت زینب(س) به نوحه سرایی و عزاداری برای شهدای کربلا پرداختند. این اقدام ایشان موجب شد که کوفیان که در شهادت امام و یارانش نقش مستقیم داشتند، از عمل خود پشیمان و شرمنده شوند و در کوی و بازار به عزاداری بپردازند.

متأسفانه مورخان از بازتاب واقعه کربلا در شهرهای ایران اطلاعی نمی دهند، جز اینکه مؤلف گمنام تاریخ سیستان در این زمینه بیان می دارد چون این خبر به سیستان آمد، مردمان سیستان گفتند نه نیکو طریقتی بر گرفت یزید که با فرزندان رسول (ص) چنین کردند، پاره ایی شورش اندر گرفت.

شرکت گسترده ی ایرانیان در قیام عربی-ایرانی مختار، گواه این است که سرزمین و مردم ایران بستر مناسبی برای گسترش تشیع و عقاید آن دارند. البته نقش داعیان عباسی را در آگاهی دادن به ایرانیان در مورد واقعه ی کربلا نباید نادیده گرفت، آنها برای بر انگیختن احساسات مردم، فهرستی از مظالم بنی امیه را نسبت به خاندان پیامبر(ص) تهیه کرده و به آگاهی آنها می رساندند.

پس از تشکیل حکومت بنی عباس و ناکام ماندن شیعیان برای تشکیل حکومت علوی آنان از تلاش و تکاپو دست برنداشتند و همواره با برگزاری مجالس عزاداری و وعظ و خطابه سعی نمودند زمینه ی مناسب را برای تشکیل حکومت فراهم آورند. ابن قولویه روایت می کند که در زمان امام صادق(ع) اطراف کوفه و دیگر نواحی از زن و مرد برای زیارت قبر امام حسین(ع) و یارانش به کربلا می رفتند و به قرائت قرآن، ذکر مصائب و نوحه گری و مرثیه سرایی می پرداختند.

حضور امام رضا (ع) در خراسان و اهتمام ایشان در برگزاری مراسم عاشورا از مهمترین عوامل انتقال فرهنگ عاشورا به ایران بوده است و متعاقب آن، سادات که به سبب حضور امام در خراسان به این خطه مهاجرت کردند و با شهادت آن حضرت در اقصی نقاط ایران بویژه صفحات شمالی یعنی طبرستان و مازندران پراکنده شدند.

پس از آن در سال 352 به امر معزالدوله بویه مراسم عزاداری در بغداد به صورت رسمی و گسترده برگزار شد و این مراسم مبنای مراسم سوگواری ایرانیان گردید. به روایت ابن اثیر معزالدوله در10 محرم سال 352به مردم دستور داد که دکانها و اماکن کسب را تعطیل کنند و سوگواری نمایند و قباهای سیاه مخصوص عزا بپوشند. در شهر بگردند بگریند و بر سر و سینه بزنند و نوحه ی حسین ابن علی را بخوانند.

با افول قدرت سلسله ی ایرانی آل بویه و غلبه ی حکومت های غیر شیعی اوضاع بر شیعیان سخت شد. با وجود منع برگزاری رسمی و گسترده ی مراسمات عزاداری، شیعیان نه تنها سنت عزاداری را فراموش نکردند بلکه با گذشت زمان زمینه ایی فراهم آوردند که این گونه مراسمات در بین سنیان معتدل نیز رواج پیدا کند. در قرن ششم با توجه به آشکار شدن خط اعتدال در بین اهل سنت مشاهده می‌ شود نزاع بین شیعیان و اهل سنت در بغداد فروکش می‌کند، در این زمان دو واعظ معروف بغداد که هر دو از اهل سنت بودند برای ابا عبدالله و رضه خوانی می‌کردند. یکی از آنان علی بن حسین غزنوی حنفی بود و دیگری امیر عبادی که ابن جوزی گزارشهایی از منبرهای او ارائه می‌کند.

 پس از آن در پی حمایت های امر تیمور گورکانی از شیعیان به طوری که وی با شعار انتقام امام حسین (ع) از نسل یزید دمشق را گشود، به این امر رونق داد. البته باید توجه داشت که تیمور در دورانی پا در عرصه ی سیاست نهاد که جهان اسلام بویژه بخش شرقی آن غرق در تصوف و گرایشات خانقاهی بود تیمور از روی اعتقاد یا سیاست، خود را سخت مرید مشایخ نشان می‌داد و سه بار دیدار وی با خواجه علی رهبر طریقت صفویه گواه این مطلب است. سلاطین تیموری با فراهم آوردن زمینه های مناسب و دادن آزادی به شیعیان برای برگزاری مراسمات مذهبی، زمینه و بستر مناسب را برای تبلیغ و گسترش مذهب تشیع فراهم آوردند.

برپایی مجالس عزا برای کسانی که جان خویش را در راه خدا از دست داده‌اند از شعائر الهی است؛ زیرا انسان را به یاد خدا می‌اندازد و به هم‌نوایی اجتماعی با جنبش آن شهیدان می‌انجامد. چنان‌که خدای سبحان در این خصوص می‌فرماید: «وَ مَن یُعَظِّم شَعائِرَ فَانَّها مِن تَقوَی القُلُوب» (حج / ۳۲)؛ «به یقین هر کس شعائر خدا را پاس دارد و بزرگ شمارد، کار او از پرهیزگاری است.» بر اساس آیه دیگری از سوره یوسف، «وَابْیَضَّتْ عَینَاهُ مِنَ الحُزنِ» (یوسف/ ۸۴) ؛«و چشمانش از شدت اندوه سفید شد.» گریستن بر فراق عزیزان از دست داده، پذیرفته شده است.

بنابراین قرآن، این سنت را تأیید می‌کند و آن را در شمار پاسداشت شعائر الهی می‌داند. در عرصه روایات، رویکرد ویژه‌ای در بحث عزاداری به چشم می‌خورد که آن را امری مستحب و پرفضیلت برشمرده و برای آن اهمیت فراوانی قائل شده است. بنابراین قرآن بر زنده نگه داشتن فضیلت‌ها و صفات والای انسان‌های برجسته و اولیای دین در آیات گوناگون، تأکید ورزیده است. از سوی دیگر معصومین درباره زنده نگه داشتن حادثه کربلا به شیوه‌های گوناگون مانند: تشویق به برپایی مجالس سوگواری، تشویق به گریستن و گریاندن، تشویق شاعران به مرثیه‌سرایی و تشویق و ترغیب به زیارت امام حسین علیه‌السلام، تلاش کرده‌اند.

انتهای پیام/

ثبت نظر

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط "مدیریت سپاس" در وب سایت منتشر خواهد شد
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد
  • نظرات

    هیچ نظری در مورد این خبر تاکنون ثبت نشده است.

    آخرین اخبار استان